‘Wijn is altijd al mijn passie geweest’

Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente. Ik snap Peter de Koning wel, want dat heb ik nou precies hetzelfde als Maaike weer bruisend van de energie de winkel binnen dartelt.

“Frank,” zegt ze, “we hebben weer een leuke column nodig voor de voorjaarseditie. Het thema is full energy. Kan je daar iets mee?” Nou krijg ik sowieso al energie van Maaikes persoonlijkheid en het lenteweer, dus uiteraard is ook een antwoord. Voorjaar. Bloemetjes en bijtjes. Dan trek ik meteen een fles Sendero Royal Tempranillo Blanco uit het schap. Want denk je aan voorjaar en bloemen, dan is dit echt dé hit. Wellicht moeten we deze latente behoefte manifest maken.

Tja je moet toch iets met je leven. Dus Aldeanueva de Ebro was de volgende bestemming. Dan heb je gelijk voorjaar in optima forma. Rioja Baja beschikt over een meer Mediterraan klimaat dan het hogere gelegen Rioja Alta en Alavesa. De winters zijn mild met voldoende neerslag. De zomers zijn lang, warm en droog met een zonnige, milde herfst met meer zonne-uren dan in het Noorden. Daarom zijn de wijnen hier vaak rijper en fruitiger. Met een ondergrond van ijzerhoudende klei, kalkachtige zandsteen en rivierslib kan je aardig uit de voeten.

We werden ontvangen door de wijnmaker Gonzalo Ruiz Pastor en zijn vrouw. Dat wij haar niet helemaal verstonden, is geen sinecure. Ze had een gebit als een loopgraaf wat haar verstaanbaarheid niet ten goede kwam. Ze was zo zenuwachtig dat ze uit zichzelf begon te praten. Met Google translate in de hand kwam een en ander eruit. Overtuigd van de intrinsieke kwaliteit van het domein en zijn wijngaarden besloot Gonzalo de productie in eigen handen te nemen en zijn druiven niet meer te verkopen aan andere wijnboeren of Bodegas. Er werd een moderne kelder en wijnmakerij aangebouwd. En toen ging hij los. Geen oubollige met hout kapot geslagen wijnen, maar mooi onderbouwde en evenwichtige wijnen die, zonder de eigenheid en typiciteit van Rioja te verloochenen, ook internationaal hun mannetje staan. 

Maar toen begon er in ons kamp een dilemma. De derde helft. Nu is dit een heel leuk stadje, maar bruisend is geen USP bij de lokale VVV. Gelukkig schonk Gonzalo, onder een waterig zonnetje,  de Tempranillo blanco in. Een in 1988 ontdekte mutatie van rode Tempranillo. Traditionele temperatuur,  gecontroleerde fermentatie op inox. Licht aromatische neus met florale toetsen en hints van exotisch fruit. Snoeperige aanzet met noties van ananas, rijpe banaan, fijne kruiden en gele bloesem. Volle ronde smaak die zonnig en zacht het pallet beroert. De afdronk is droog en fruitig met een vleugje gekonfijt fruit.

Tevreden keek Gonzalo naar zijn wijn. Het leven kan toch mooi zijn.

—

Fotografie Chantal de Visser